Samen zijn wij het Grotius!

Openbaar voortgezet onderwijs Delft

Juniusstraat 8 | 2625 XZ Delft | tel. 015 - 8 000 000

Reisverslag 2013

Sinds 6 jaar gaat het Grotius College naar Nepal om daar de door onze hulp gebouwde school te bezoeken. Elk jaar doen we dit met een aantal leerlingen, die lid zijn van de werkgroep “Namaste Nepal Grotius” en 1 of 2 docenten. Dit jaar was het de beurt (lees: eer) aan Max, Jelle, Myrte, Janieke, Chaya om het prachtige Nepal te bezoeken. Hieronder een verslag van één van onze wereldreizigers, Chaya Mol.

Na twee lange dagen vliegen en wachten zijn we aangekomen in Kathmandu. Bij aankomst kregen we meteen een speciale sjaal om, als teken voor geluk bij onze reis. Daarna richting hotel. Daar aangekomen hebben we de Duitsers, van onze zusterschool uit Freiberg ontmoet, wat gedronken en vervolgens met een jetlag naar bed.

De eerste dag in Kathmandu hebben we een tour door de stad gemaakt, waarbij we op bezoek gingen bij een Boeddhistische stupa en een Hindoeïstische tempel. We kregen veel te horen over gebruiken en gewoontes in Nepal, wat zeer interessant was. Die middag zijn we zelf de stad in gegaan om alvast wat inkopen te doen.
Een grote verandering waar we allemaal al snel aan gewend waren was dat we geen water uit de kraan konden drinken. Tijdens de reis moesten we of water kopen of druppels gebruiken waarmee we het water konden zuiveren.

Dag twee was vooral een dag van veel reizen. De busrit naar Pokhara duurde zo´n 8 uur, dus was er daarna niet veel tijd over. De laatste inkopen voor de trek werden gedaan en iedereen nam een laatste goede douche. Na de tassen inpakken zijn we al gauw in slaap gevallen, klaar voor de trek.
Op dag drie werden we vanaf het hotel opgehaald met een busje en reden we naar het startpunt van de trek. Daar geluncht, en toen de rugzakken omgedaan en vol goede moed begonnen. Er kwam al snel een verdeling tussen de snellere en minder snelle lopers, en die is er de hele trek wel geweest.
De eerste paar dagen van de trek waren erg zwaar, voor sommigen meer dan voor anderen. Vooral de derde dag van de trek was heel vermoeiend, omdat het een dag van 6 tot 8 uur lopen was.

 

 


De dagen daarna werden steeds makkelijker, deels omdat we minder uren moesten lopen en deels omdat iedereen gewend begon te raken aan het lopen met rugzak om. Inmiddels was iedereen gewend aan vieze kleding, zweetlucht, weinig douchen en veel eten, en de hele groep (Nederlanders en Duitsers) werd steeds hechter.
Het uitzicht was geweldig. Vooral op de hoogste punten, 3300 en 3600 meter, was het zicht fantastisch, hoewel het wel koud was daar boven. De kwaliteit van de lodges waar we sliepen was verschillend, maar we raakten al snel gewend aan harde matrassen en koude voeten. Het eten tijdens de trek was super, en meer dan genoeg.

Na de laatste dag van de trek hebben we met de hele groep heerlijk gerelaxt in de Hot Springs (Tatopani) die daar bij de rivier waren. De avond was emotioneel, omdat we afscheid moesten nemen van de sherpa’s.
Daarna volgde een aantal dagen van reizen en rondlopen door Pokhara en Kathmandu. Toen op weg naar Borderlands, waar de hele groep een leuke, interessante workshop kreeg over samenwerken en vertrouwen.
De volgende dag vertrokken we naar Dandakatheri, het dorpje waar ons schooltje staat. Daar werden we ontvangen met tika's en bloemenkettingen, en het hele dorp was uitgelopen. Die avond werden we betrokken bij feestelijkheden van het Hindoeïstische festival wat daar gaande was. De overige dagen in het dorp waren net zo speciaal. Het festival duurde net zo lang als ons verblijf, dus elke dag was even bijzonder.

Er is gekeken naar wat er nog moet gebeuren om de school te verbeteren en hoe we van elkaar kunnen leren. We hebben gezien dat er het afgelopen jaar al veel verbeterd is. De wc's zijn bijvoorbeeld verplaatst, zodat de kinderen niet zo'n last hadden van de stank, de lokalen zijn gestuct, er zijn speeltoestellen (schommel en glijbaan) geplaatst, een zandbak en het water uit de bergen wordt opgevangen en gebruikt. Wij hebben ook plannen gemaakt voor een te nieuw te bouwen peuterspeelzaal en een aparte ruimte waar gekookt kan worden. Het stukje waar deze gebouwd wordt hebben we afgezet met ballonnen, zodat de Duitse vrienden uit het naburige dorp konden zien wat onze plannen zijn. 

Ook het vertrek uit Dandakatheri was erg speciaal. Opnieuw was het hele dorp uitgelopen, en we kregen meerdere tika's en bloemenslingers. Op weg naar Gati werden de tassen van de meiden gedragen door bewoners van het dorp die meeliepen, die ons ondervroegen over Nederland. In Gati werden we ook met veel liefde ontvangen, en met tranen werd er afscheid genomen.

De laatste paar dagen brachten we door in de bus en in Kathmandu. Na wat laatste aankopen en een emotioneel afscheid van de Duitse groep stapten we weer op het vliegtuig richting Nederland, op weg naar huis.